O ebedi dirinin öldüğünü kim söyledi? O ümit güneşinin öldüğünü kim söyledi. O güneşin düşmanı damın üstüne geldi de iki gözünü yumdu 'güneş öldü' dedi.
Hz.Mevlana

Hazan mevsimi biteli epey oldu şehirde. Şimdi kışın hüznünü yaşıyor cümle alem. Hazanın sararıp dökülmüş, sokaklarda ağırlanan sersefil yaprakları bile kalmadı. Hepsini son rüzgarlar savurdu, yağmurlar toprağa kardı. Şimdi toprağı örten yağan kardı.

Kar yağıyor, yağdıkca örtüyor şehri, toprağı, çalıları, kusurları,günahları. Kar yağdıkca şehir beyazlıyor, bütün renksizliğinden soyunuyor, beyazı giyiniyor. İnsan ne zaman soyunur renklerinden, ne zaman giyinir beyazları. Ne zaman insanın üzerini de örter kar, toprak misali..
Sonbaharı geçtim, kısa geldi ömrüm. Sararıp dökülen yaprakların toprağa karılması gibi benim de ölüme terkettiğim geçmiş günlerim toprağın bağrında. Son günleri de bohçalayıp geçmişe teslim ettiğimde, artık günlerini tüketmiş, sararıp solmuş,ruhumun da terkettiği bedenim toprağa karılacak. Ben de geçmiş olacağım. Di'li geçmiş zaman kipiyle anılacak adım. Annemizdi, diye söze başlayacak çocuklarım,eşim de beni yad ederken di'li geçmiş zaman kipini kullanacak, arkadaşlarım, dostlarım ve dahi düşmanlarım...Benden haber veren sararmış fotoğraflarım bir süre misafir olacak ellerde. Bakıp bakıp ya gülümseyecekler, ya da yanık bir 'keşke' çıkacak dudaklardan.'Keşke' diyecekler, 'keşke burada olsaydı'...Heyhat,keşkelerin ne yaşayana, ne de ölene bir faydası olmayacak. Ne zaman duracak,ne değeri gelecek. Giden de geri gelmeyecek...Ne bugün ne de yarın. Hayat,kendi ırmağında akışına devam edecek,küçükler büyüyecek ve keşkelerle anılan 'ölü' çoktan unutulmuş olacak . Fotoğrafları da bir sure sonra fazlalık olup atılacak unutuluşun en kör kuyusuna.İnsan toprakta erirken, hatıraları da unutuluşun toprağında erimeye bırakılmış olacak. Bir sure sonra hatırlayan bile kalmayacak beni. Bunca çabalıyorum hatırda kalmak için,niye. Niçin fotoğraf çektirip duruyorum? Niye mektuplar yazıp duruyorum? Gönlümden akıp duran metinleri kelimelere bürüyüp yazıyorum,niçin? Hatırlanmayacaksam, unutuluşun kör kuyusuna atılacaksam hatıralarda,niye bunca çaba? Niye...? Unutulmak istemiyorum.Yok olup gitmek istemiyorum. Kendisi de unutulmaya mahkum olan insan hatırlayabilir mi beni? Kendisi de toprağa karılmaya nişanlı olan insan kurtarabilir mi beni unutulmaktan? Hayır, hayır...Biliyorum, benim gibi fenaya müptela yani her anını feleğin çarklarına kaptıran,ebede müştak yani feleğin çarklarında kaybettiklerini bulmaya, bulup sonsuzluğa ulamaya muhtaç bir insan ya da insanlar yapamazlar bunu. Hatırda tutamazlar beni isteseler de. Hatırda tutacak kimdir beni? Hatırlayacak. Unutmayacak. Kim beni ebedi ihya edecek? Eriyip dağılmış olan beni kim toplayacak zerre zerre?
Düşündükce berraklaşıyor zihnim. Geliyor cevaplarım. Hayatı bana veren , bu dünyada beni nazlı bir misafir gibi ağırlayan,sonra bu dünya uykusundan ölümümle uyandıracak olan beni...Yokluktan alıp beni varlığa taşıyan...Seven beni, sevdiren , kimse ancak O hatırlayacak beni. Yokluktan çıkardığı gibi yoklukta bırakmayacak beni. Hatırda tutacak , herkesin unuttuğu yerde hatırlayacak beni.Inna lillahi ve inna ileyhi raciun...

semine ablamın yüreğine sağlık...doğduğumuz andan itibaren ölüyoruz...
ölmek için doğuyoruz...hayat nedir ki iki beyaz kundak arasında geçen zaman...bilinmezden gelip bilinmeze gitmek...anne rahmiyle geldiğimiz dünyadan kabir kapısından çıkmak...ölen ölümü unutmaz ama ölen unutulur...evet unutulsun ne gam kardeş...Bir unutmayanı var ki O kuluna yeter...
emelim paylaşım için teşekkür ederim...
muhabbetle.........

Düşündükce berraklaşıyor zihnim. Geliyor cevaplarım. Hayatı bana veren , bu dünyada beni nazlı bir misafir gibi ağırlayan,sonra bu dünya uykusundan ölümümle uyandıracak olan beni...Yokluktan alıp beni varlığa taşıyan...Seven beni, sevdiren , kimse ancak O hatırlayacak beni. Yokluktan çıkardığı gibi yoklukta bırakmayacak beni. Hatırda tutacak , herkesin unuttuğu yerde hatırlayacak beni.Inna lillahi ve inna ileyhi raciun...

Senai hocam ölümün ve öldükten sonra ki varoluşun ve öldükten sonra arkada kalanların ruheti hallerini hakiki manada dile getirmiş.
Allah ondan da onun bu mübarek yazısını okumamıza vesile olan ablamızdan razı olsun inş...
Dua ile...

bu güzel yazının yazarı kimdir?
semine ablamı senai abimi???

evet insan nisyandadır ve unutur her şeyi
bir kız mektubunda kendi ölümünü tefekkür ediyor
ve babam , annnem , kardeşlerim , arkadaşlarım ,kabrin kapısına kadar gediler ve gitttiler hani terk etmiycektiniz, hani beni çok seviyodunuz ,neden yalnız bırakıp gidiyorsunuz
nafile ne onlar beni duyabilir ne de bir faydaları dokunur
evde annem yanar ağlar her hatrına gelişimde , abim işleriyle meşguldür, ve unutmuştur küçük kardeşim , sınıfındaki arkadaşıyla sınf birinciligini elde etme gayretindedir
çok tan unutmuş beni
öyleyse niye neden bukadar masivaya takılyoruz
neden hala gerçeklerle yüzleişip rabbimize geregi gibi kullukta bulunmuyoruz
bize yardım edecek olan ,bize tek dost olabilecek olan Rabbimize karşı niyedir bu nankörlük olarak
Rabbim bizleri bir an bile ayırma senden

(30-05-2009 06:48 PM)terk-i terk Yazılan:  

O ebedi dirinin öldüğünü kim söyledi? O ümit güneşinin öldüğünü kim söyledi. O güneşin düşmanı damın üstüne geldi de iki gözünü yumdu 'güneş öldü' dedi.
Hz.Mevlana

Hazan mevsimi biteli epey oldu şehirde. Şimdi kışın hüznünü yaşıyor cümle alem. Hazanın sararıp dökülmüş, sokaklarda ağırlanan sersefil yaprakları bile kalmadı. Hepsini son rüzgarlar savurdu, yağmurlar toprağa kardı. Şimdi toprağı örten yağan kardı.

Kar yağıyor, yağdıkca örtüyor şehri, toprağı, çalıları, kusurları,günahları. Kar yağdıkca şehir beyazlıyor, bütün renksizliğinden soyunuyor, beyazı giyiniyor. İnsan ne zaman soyunur renklerinden, ne zaman giyinir beyazları. Ne zaman insanın üzerini de örter kar, toprak misali..
Sonbaharı geçtim, kısa geldi ömrüm. Sararıp dökülen yaprakların toprağa karılması gibi benim de ölüme terkettiğim geçmiş günlerim toprağın bağrında. Son günleri de bohçalayıp geçmişe teslim ettiğimde, artık günlerini tüketmiş, sararıp solmuş,ruhumun da terkettiği bedenim toprağa karılacak. Ben de geçmiş olacağım. Di'li geçmiş zaman kipiyle anılacak adım. Annemizdi, diye söze başlayacak çocuklarım,eşim de beni yad ederken di'li geçmiş zaman kipini kullanacak, arkadaşlarım, dostlarım ve dahi düşmanlarım...Benden haber veren sararmış fotoğraflarım bir süre misafir olacak ellerde. Bakıp bakıp ya gülümseyecekler, ya da yanık bir 'keşke' çıkacak dudaklardan.'Keşke' diyecekler, 'keşke burada olsaydı'...Heyhat,keşkelerin ne yaşayana, ne de ölene bir faydası olmayacak. Ne zaman duracak,ne değeri gelecek. Giden de geri gelmeyecek...Ne bugün ne de yarın. Hayat,kendi ırmağında akışına devam edecek,küçükler büyüyecek ve keşkelerle anılan 'ölü' çoktan unutulmuş olacak . Fotoğrafları da bir sure sonra fazlalık olup atılacak unutuluşun en kör kuyusuna.İnsan toprakta erirken, hatıraları da unutuluşun toprağında erimeye bırakılmış olacak. Bir sure sonra hatırlayan bile kalmayacak beni. Bunca çabalıyorum hatırda kalmak için,niye. Niçin fotoğraf çektirip duruyorum? Niye mektuplar yazıp duruyorum? Gönlümden akıp duran metinleri kelimelere bürüyüp yazıyorum,niçin? Hatırlanmayacaksam, unutuluşun kör kuyusuna atılacaksam hatıralarda,niye bunca çaba? Niye...? Unutulmak istemiyorum.Yok olup gitmek istemiyorum. Kendisi de unutulmaya mahkum olan insan hatırlayabilir mi beni? Kendisi de toprağa karılmaya nişanlı olan insan kurtarabilir mi beni unutulmaktan? Hayır, hayır...Biliyorum, benim gibi fenaya müptela yani her anını feleğin çarklarına kaptıran,ebede müştak yani feleğin çarklarında kaybettiklerini bulmaya, bulup sonsuzluğa ulamaya muhtaç bir insan ya da insanlar yapamazlar bunu. Hatırda tutamazlar beni isteseler de. Hatırda tutacak kimdir beni? Hatırlayacak. Unutmayacak. Kim beni ebedi ihya edecek? Eriyip dağılmış olan beni kim toplayacak zerre zerre?
Düşündükce berraklaşıyor zihnim. Geliyor cevaplarım. Hayatı bana veren , bu dünyada beni nazlı bir misafir gibi ağırlayan,sonra bu dünya uykusundan ölümümle uyandıracak olan beni...Yokluktan alıp beni varlığa taşıyan...Seven beni, sevdiren , kimse ancak O hatırlayacak beni. Yokluktan çıkardığı gibi yoklukta bırakmayacak beni. Hatırda tutacak , herkesin unuttuğu yerde hatırlayacak beni.Inna lillahi ve inna ileyhi raciun...

selamun aleykum ne harika bir eser paylaştiğiniz için allah razı olsun insan eyer unutan bir varlık olmasaydi bunca acıyı b unca sınavi kaldiramazmiş unutmak başli başina bir nimet ve aynı zamanda bir beşer için zıhın tazeliği eyer ki insan unutmasa nasil dayanırdı ayrılıklara nasil dayanırdi kayblara düşnün annesini veya sevdiğini kaybeden bir insan zaman zaman onlari aklından çikaracak olmasa onn ruh sağliği ne olurdu ve yaşaya bilirmiydi nefes alabilirmiydi yada öğrnediği bişeyi unutmasa bir yenisini nereye sığdirirdi bu nisyan çokkkkkk büyük bir niğmet yaratmiş mevlamız unuttttttmak allaha emanet selam ve duayla