mahzen
15-04-2008, 10:06 PM
Derin bir duyarsızlaşma içinde yaşıyoruz. Duyarsızlığı yaşayanlar olarak, söz konusu duyarsızlığı fark etme fırsatımızıda kaybediyoruz. Fark etmediğimizden farkında olmayınca da, bir insan olarak yere, göğe, güneşe, toprağa, suya getireceğimiz farkıda kaybediyoruz. Böylece tüm kainatı ıskalıyoruz, bütün renkleriyle hayatı yitiriveriyoruz.
Duyarsızlık herkese kaybettiriyor. Duyarsızlıkla kendini inanmış sayan da, inançsız olduğunu varsayan da kaybediyor. İnanan, duyarsızlıkla, inanmanın lezzetini yakalayamıyor, imanın zevkine eremiyor; kalbi cehennemin ve ebediyetin tadına körleşiyor. İnanmayan da, küfür ve delaletin sancısını hissedemiyor, ağrı çekmeyen kanser hastası gibi kendini iyi hissettikçe kötüleşiyor.
İnananlafın tarafında, sözüm ona islamcılık olarak sivrilen tarafgirlik heyecanı, bu duyarsızlığın bıraktığı boşluğu sahte zevklerle doldurmaya çalışıyor. Müslüman olmanın lezzetini ve inanmanın zevkini, kendini birilerinin yanında ya da karşısında görerek telafi etme mekanizmaları üretiyor. Hakikati bunca tarafgirliğe hapsetmişken, "karşıdakilere", "ötekine", verecek bir şeyimizde kalmıyor haliyle.
Risale-i Nur, bu talihsiz duyarsızlığın, bu derin anestezinin ortasında hepimize keskin bir sancı aşılıyor. Risale-i Nur, bir insan teki olarak, var olarak, var oluşumuzdaki derin çelişkilere uyandırıyor, üzerine kül bastığımız temel acılarımızı tazeliyor. Her birimizi "doğuştan müslüman" kabul eden tarafgirlik kalıplarını hiç ciddiye almadan, elimizde hazır bulduğumuz imanımızı dayanak yapmadan, sıfır noktasından hareketle, tüm insanları aynı kumaştan dokunmuş bilerek konuşuyor. Bizi tam da düştüğümüz yerden kaldırıyor.
Risale-i Nur kalbimizi yeniden yazıyor...
Kalbimizi Yeniden Yazmak isimli kitabından alıntıdır.
Duyarsızlık herkese kaybettiriyor. Duyarsızlıkla kendini inanmış sayan da, inançsız olduğunu varsayan da kaybediyor. İnanan, duyarsızlıkla, inanmanın lezzetini yakalayamıyor, imanın zevkine eremiyor; kalbi cehennemin ve ebediyetin tadına körleşiyor. İnanmayan da, küfür ve delaletin sancısını hissedemiyor, ağrı çekmeyen kanser hastası gibi kendini iyi hissettikçe kötüleşiyor.
İnananlafın tarafında, sözüm ona islamcılık olarak sivrilen tarafgirlik heyecanı, bu duyarsızlığın bıraktığı boşluğu sahte zevklerle doldurmaya çalışıyor. Müslüman olmanın lezzetini ve inanmanın zevkini, kendini birilerinin yanında ya da karşısında görerek telafi etme mekanizmaları üretiyor. Hakikati bunca tarafgirliğe hapsetmişken, "karşıdakilere", "ötekine", verecek bir şeyimizde kalmıyor haliyle.
Risale-i Nur, bu talihsiz duyarsızlığın, bu derin anestezinin ortasında hepimize keskin bir sancı aşılıyor. Risale-i Nur, bir insan teki olarak, var olarak, var oluşumuzdaki derin çelişkilere uyandırıyor, üzerine kül bastığımız temel acılarımızı tazeliyor. Her birimizi "doğuştan müslüman" kabul eden tarafgirlik kalıplarını hiç ciddiye almadan, elimizde hazır bulduğumuz imanımızı dayanak yapmadan, sıfır noktasından hareketle, tüm insanları aynı kumaştan dokunmuş bilerek konuşuyor. Bizi tam da düştüğümüz yerden kaldırıyor.
Risale-i Nur kalbimizi yeniden yazıyor...
Kalbimizi Yeniden Yazmak isimli kitabından alıntıdır.