En güzele Abla oldu;Hz.Şeyma(r.a)

**sukut-u hayat** · 16-03-2010, 09:44 PM

MEDİNE'Yİ YAŞAMAK
Huneyn Günü sonrasıdır. Müslümanlar sarsıntı geçirmiş sonra Allah Rasulü’nün (s.a.v) etrafında toplanmışlardı da Allah ’ın yardımı yetişmiş, kurtulmuşlardı.
Pek çok ganimetle birlikte altı bin esir alınmıştır. Esirler arasında Hz. Muhammed’in (s.a.v) içinde büyüdüğü toprakların insanları da var. Beni Sad yurdunun insanları. Ve sütkardeşi Şeyma da (r.a) esirler arasındadır.
O’nun Allah Rasulü’nün (s.a.v) kardeşi olduğunu anlayan sahabiler kendisini alarak
Peygamberimiz’e (s.a.v) getirdiler.
Şimdi Allah ’ın Rasulü’nün (s.a.v) karşısında duran Şeyma (r.a) küçükken okuduğu şiiri hatırlar mı bilinmez ama zamanın ve zeminin bu şiiri bir kenara yazdığı ve tekrar tekrar okuduğu ortadadır.
“Ey Muhammed, ben senin sütkardeşinim.
Birlikte büyüdük biz.”
Allah Rasulü (s.a.v) sütannesi ve kardeşlerini uzaktan uzağa hatırlamış kendilerine hediyeler göndermiştir. Fakat o yıllardan sonra bu ilk karşılaşmadır. Ve Peygamberimiz (s.a.v) kendisini tanıyamamıştır.
“Sütkardeşim olduğunu hatırlatacak bir delilin var mıdır?”
“Evet, ey Muhammed, ben seni sırtımda taşırdım da sen böyle bir gün benim sırtımı ısırmıştın.
O yara izi hala durur.”
Ve gösterdi Hz. Şeyma (r.a)
Hatırladı, tanıdı Peygamber (s.a.v)
Hemen hırkasını yere sererek kız kardeşini üzerine oturttu.
Hz. Şeyma (r.a) kardeşinin çağrısına kulak vererek iman etti. Peygamberimiz (s.a.v) kız kardeşine iki tercih sundu:
“Ey kardeşim, istersen benimle kal. Ve hak ettiğin izzet ve ikramla yaşa. İstersen kabilene dön.”
“Ey Allah ’ın Rasulü, bir kabilem yok. Çünkü onların hepsi esirdir.”
Allah Rasulü (s.a.v) kendi payına düşen esirleri serbest bıraktı. Bir namaz vaktinde arkadaşlarına Abdulmuttalipoğulları hissesine düşen esirleri serbest bıraktığını açıkladı. Peygamberlerini örnek alan arkadaşları da kendi paylarına düşen esirleri serbest bıraktılar.
Ve tek kalemde altı bin esir hürriyetine kavuştu.
Görülmüş, duyulmuş şey değildi.
Altı bin kişi az önce esirdi
şimdi hür,
Az önce zelildi, şimdi şerefli,
Az önce mağluptu, şimdi muzaffer.
Ellerinin bağından kurtuldular.
Bu kurtuluşla kalplerinin bağı da çözüldü.
“Allah' u Ekber!”
Diyerek Müslüman oldular.
Eleri çözülürken
kalpleri de çözüldü.
Medeni dünyamız o medeniyete ermek için geriye kaç kez sarmalı zamanı, kaç kere
Medine’ye varmalı?
Medine’yi yaşamalı.

alıntı

***Hüsün*** · 17-03-2010, 02:08 AM

Medineye kalple varmalı,
Medineyi kalpten yaşamalı..
Rabbim yaşatsın inşallah..

Akrabaya ne büyük izzet ne büyük saygı, sevgi ne büyük şeref,
Rabbim Efendimiz'i s.a.v. hakkı ile örnek alabilmeyi ihsan eylesin bizlere inşallah Mübarek Arkadaşları gibi (r.a.)...

Eyvallah kardeşim..

**zişanımsn** · 17-03-2010, 10:24 AM

Efendımız akrabsina mütiş vefalı ve her daim yanlarındaydi ve bir hadiste sellahualeyhivesellem şöyle buyuruyor ;silahi rahimi kesen bizden deyıldir .silahi rahim çok önemli canlar bırakalım silahi rahimi muhabbet ettiğimız arkadaşlarımız bile en kısa an içerisinde unutuyoruz gidiyor allah affetsin

**sukut-u hayat** · 17-03-2010, 12:21 PM

(17-03-2010 10:24 AM)zişanımsn Yazılan: Efendımız akrabsina mütiş vefalı ve her daim yanlarındaydi ve bir hadiste sellahualeyhivesellem şöyle buyuruyor ;silahi rahimi kesen bizden deyıldir .silahi rahim çok önemli canlar bırakalım silahi rahimi muhabbet ettiğimız arkadaşlarımız bile en kısa an içerisinde unutuyoruz gidiyor allah affetsin

Aminn..

**gül bahar** · 17-03-2010, 05:10 PM

O KÜÇÜK GÖZLERLE
Hz Şeyma (ra)
Beni Sad yurdunun güzel kızı, güzel ablasıdır
En güzele abla olmuştur
Suyu güzeldir Beni Sad’ın, havası güzeldir, toprağı güzeldir
Dili tatlıdır insanlarının güzeldir
En güzel insan Hz Muhammed de () Mekke’nin diğer bebekleri gibi bu yurtta sütanne elinde büyüdü
Süt ablası Şeyma ve diğer kardeşleriyle birlikte büyüdüler
Onlar yaz sıcağında dışarıda oyunlar oynardı da anneleri Halime (ra)
“Bu sıcakta oynamayın Çocuklara zarar verir bu sıcak” derdi
Hz Şeyma da (ra) şöyle cevap verirdi:
“Anneciğim biz sıcağı hiç hissetmiyoruz Muhammed’in () başında bir bulut var
O nereye gitse bulut da oraya gidiyor O dursa bulut da duruyor
Ben de O’nun yanında duruyorum Sıcak bize hiç dokunmuyor o zaman”
O küçük gözler şimdi bir mucizeye şahit oluyor
Mucize bir insana;
Doğumu mucize, yürümesi, konuşması
Hz Şeyma (ra) zamana şahit oluyordu
Küçük gözleri ne büyük şeyler görüyordu
O MISRALARI OKUR ŞİMDİ ZAMAN
Yıllar geçmişti
Hz Muhammed’i () kucağına alıp kırlarda dolaşırken okuduğu şiirleri hatırlar mıydı Hz Şeyma?
Zaman bir kenara yazmıştı şiirleri
Unutmamıştı
Ve gün gelmiş hatırlatmıştı
“Ey Rabbim, kardeşim
Muhammed’i () bizde bırak
Sonra O’nu,
itaat edilen bir efendi olarak
Düşmanlarını da yüzüstü gelmiş göreyim
O’na ebediyen devam eden bir şeref ve izzet ver”
Allah’ın Rasulü, sevgilisiydi
İnsanlar da seviyordu O’nu
Kimseye nasip olmamıştı sahip olduğu izzet ve şeref, olmayacaktı
En nefret edeni şahsına kızamazdı
En çok yalanlayanı şahsını yalanlayamazdı
Getirdiklerini yalanlardı
Çağrısına kızardı
Çünkü kanlarına dokunurdu
Asil-köle-zengin-fakir ayırmıyordu
Olacak iş miydi?
Oluyordu, olacaktı...
GEÇMİŞİMİ VE GELECEĞİMİ
Beni Sad yurduna döndüler
Daha dün Peygamber’le savaşmak için çıktıkları topraklarına döndüler
Bilmezlerdi, aslında kendileriyle savaşırlardı
Kendileriyle savaşları bitmişti şimdi
Muhammed’in () hatıraları
hala durur bu topraklarda
Hep duracak bu topraklarda,
Tüm topraklarda durduğu gibi
Belki dönemeyeceklerdi
bir daha topraklarına
Peygamber ()
büyüktü de döndüler
Peygamber ()
inceydi de döndüler
Peygamber ()
affediciydi de döndüler
Tek kalemde altı bin kişiyi hür kılacak kadar
Asırları hür kılacak kadar
ÇOCUKKEN TOHUM EKMEK
“Bu benim öyle bir kardeşimdir ki
O’nu annem dünyaya getirmemiştir
Babamın, amcamın
soyundan da değildir
Ama ona canım fedadır”
Bir çocuk ağzından dökülen, çocukça dizelerdir bunlar
Lakin büyük şeyler söyler
Büyük şeyler görür,
büyük şeyler gösterir
Çocuk gözlerle gördü,
çocukken gördü
Çocuk kalbiyle sevdi,
daha çocukken sevdi
Gün geldi sevgisi, hürmeti, hizmetiyle felah buldu
Kendisiyle birlikte
binlerce insan felah buldu
Aynı anda iki hürriyete
kavuştular...

Allah razı olsun can kardeş...